Περιμένω ένα τραγούδι ακόμα.

Σε αυλικούς αρέσκεται και προχωρά σχεδόν υπόχρεη της ασυνειδησίας. Βλέμμα μπλαζέ σ’ ένα βραχιόλι περασμένο στραβά, κάπου στη μέση/ως μισή παραχώρηση του συνηθισμένου – πώς αλλιώς θα φανεί η διαφορά, νομίζετε? Τρεις φωνές να παρακαλάνε χάδι κι ένας χρόνος/ορίζοντας να τρέχει στον γκρεμό. Πιο κει, ο γελωτοποιός ανακατεύει το ξεχασμένο του κόλπο (πώς είναι δυνατόν να παραμείνει ίδιος μετά τη σταύρωση?).

Στ’ αυτιά μου παίζει η δήλωση «Είσαι ξε-χωριστή» μα τη φορώ σαν καυτερή καρφίτσα. Επίτηδες. Για να δώσω νηνεμία (δήθεν) στους σχηματισμούς των σοβάδων. Σκέφτομαι πως εκείνος θα μου ήταν ταιριαχτός γιατί με κάνει να μη ξέρω τι να πω. Αποφασίζω να δείξω πως όντως ακούω και ερευνώ.

Παρόλα αυτά, όσο μεθυσμένη κι αν είμαι, φροντίζω να μη περάσω ακόμη απέναντι. Περιμένω ένα τραγούδι ακόμα. 

Μοναχά ένα τραγούδι.

Ang.R