Διαφανα Κρινα Τελευταιος σταθμος

Σβήνει το φως, από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα, και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια, όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά, αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ, πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια, μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.