December 6, 2010

Ήταν κάποτε μια γυναίκα.


Ήταν λίγο παράξενη γυναίκα.
Ταξίδευε πολύ: και προς τα μέσα και προς τα έξω.
Καθώς ταξίδευε, η γυναίκα μάζευε: μάζευε λέξεις, μάζευε σκέψεις, μάζευε όνειρα, τραγούδια, ιστορίες, παραμύθια.
Κάποτε η γυναίκα γύρισε από ένα πολύ μακρύ ταξίδι.
Ένιωθε να βαραίνει. Είχε μαζέψει πολλές λέξεις τον τελευταίο καιρό.
Είχε όρεξη μεγάλη να μοιραστεί τις ιστορίες της.
Ήθελε να ξετυλίξει το νήμα με τα παραμύθια της.
Να ξεκρεμάσει από πάνω της τις λέξεις.
Περπάτησε, περπάτησε, περιπλανήθηκε και πλανήθηκε
Ώσπου τα βήματά της την οδήγησαν κοντά σ΄ ένα μεγάλο κήπο.
Τα μάτια της έπεσαν σε μια μεγάλη κόκκινη πόρτα, απέναντι.
Ωραία! είπε η γυναίκα.
Μια κόκκινη πόρτα απέναντι από το περιβόλι
αυτών που κοιμήθηκαν, είναι καλό σημάδι!
Ανέβηκε τα σκαλοπάτια και άνοιξε την πόρτα.
Ήταν μια ήσυχη ώρα, ήταν ολομόναχη.
Άρχισε να αισθάνεται το χώρο.
Ήταν σκοτεινά μα μύριζε ωραία. Μύριζε ζεστασιά
και μύριζε χαρά κι εκείνη ένιωσε καλά.
Ύστερα άκουσε τους ήχους, τα γέλια, τις μουσικές, τις σκόρπιες λέξεις
Ήταν όλα κρεμασμένα τριγύρω:
στο ξύλο, στα κίτρινα τούβλα, στα βελούδα.
Αυτό το μέρος έχει κιόλας πολλές ιστορίες, σκέφτηκε
Γι΄ αυτό θα καλοδεχτεί και τις δικές μου.
Κάθησε, αφουγκράστηκε
Χρειάζομαι μουσική, σκέφτηκε, για να ντύσω τις ιστορίες
Μέσα από τα σκοτάδια ξεκόλλησε μια σκιά
Η γυναίκα την άκουσε - πριν τη δει.
Ηχούσε σαν αέρας, ηχούσε σαν σιωπή,
ηχούσε σαν το χιόνι και σαν τα νερά της βροχής
ηχούσε κι άλλα πολλά που - ακόμα - δεν μπορούσε όλα να τα καταλάβει
Ήρθα να παίξω μουσική για τα παραμύθια σου
είπε ο άντρας που μόλις είχε ξεκολλήσει από τη σκιά.
Έχω ήχους πολλούς πάνω μου που πια με βαραίνουν
Η γυναίκα γέλασε πλατιά
Ωραία! είπε. Έχουμε τις ιστορίες έχουμε τις μουσικές
έχουμε το μέρος κι έχουμε και την ανάγκη να μοιραστούμε
Ανοίξτε την κόκκινη πόρτα
Ανάψτε όλα τα φώτα: να ξέρουν όλοι πως έχουμε γιορτή!
Κι εμείς τους περιμένουμε ν΄ ακούσουν παραμύθια

4 comments:

~reflection~ said...

Υπεροχη ανασκαφή.....
όταν αναμοχλεύεις τρυφερή κι απατητη άμμο βρίσκεις θησαυρούς που κανείς δεν έχασε....μα η ανάγκη θελησε να τους μοιραστεί με τις ευαισθησίες.....


Ανοιξα κι εγω την πόρτα....
θελεις από περιέργεια?....
ίσως να μην ήμουν ακομη έτοιμη...
μα δύσκολα λέω Όχι σε κάτι που μου προκαλεί την περιέργεια....

και να 'μαι....
εδω..
να ψαχνωμουσική για καθε μου λεξη.....

μία νοτα ίσως?..
δεν μπορει....
κάτι θα έχεις να περισσεύει για τη λεξη που λατρευω....

τι λες?.....
μπορεί να χωρεσει μία συνεργασία η Νύχτα που μόλις ξεκινησε?......

φιλια..... κοκκινες πόρτες, ολες να περιμενουν να τις ανοίξεις.....
το ρισκο παντα δικό σου!!!....

Sweet truth! said...

Πολύ όμορφο... και έχω μέσα μου τόσες λέξεις, μα ώρες σαν αυτή δεν ξέρω τι να τις κάνω, δύσκολα βγαίνουν και βρίσκομαι να κυκλοφορώ παντού με ένα στυλό στο χέρι, λες και αν μου έρθει θα γράψω μέχρι και στο χέρι μου!

Λέξεις πολλές λέξεις...
βαραίνουν και τρελαίνουν

Anonymous said...

Γυναίκα παράξενη
Ψάχνει λέξεις , ψάχνει μουσική ,ψάχνει συναισθήματα,ψαχνει σκέψεις
Να ανοίξουμε την πόρτα ?
Η απόφαση πάρθηκε .
Θα ανοιχτή .
Δεν έχει σημασία αν είναι κόκκινη ,πράσινη κίτρινη !
Το νόημα θα βγει , θα μεταδοθεί.
Όλα θα ακουστούν .
Τίποτα δεν θα μείνει κρυφό .
Και μετά πάλι από την αρχή………

DIMITRIS KARMA said...

ανυπομονω...καλησπερες!!

Jazz Music

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Popular Music